|
عشق دوحرفي
|
همیشه خسته از روزای برفی
عشق پریشون شده ی دو حرفی
گفته بودم اگه دلت گرفته است
کنج دلم جا واسه ی دلت هست
شاید دلت خواست و پاهات نیومد
یا شاید هم دلت باهات نیومد
هرچی که بود بذار که گفته باشم
هرجا که هست دلت منم باهاشم
عشقت گذشته از پل دشت پر از گلایول
گمشده ی دو حرفی خسته ی روز برفی
گفته باشم هنوزم اگه دلت گرفته است
بیا که کنج قلبم جا واسه ی دلت هست
حالا که تقویم من زمستوناش زیاده
تو کوچه های سردش همیشه برف و باده
باید بیای ببینم بهار خنده هاتو
بیا بذار تموم شه روزای برفی باتو
رنگ غمو به شعر شادم زده
دشت پر از گلایول غمزده
دلم میخواد خودت بیای ببینی
حسرت
کاش می شد پیله ی پرواز را
یک شب از پرواز آموخت و پرید
کاش در زندان و این حبس ابد
غصه ها بر صبر ما بازنده بود
کاش وقت پر زدن از این قفس
جرات پرواز در ما زنده بود
کاش در بیراهه های زندگی
سایه ای از وسوسه پیدا نبود
کاش این دنیای پر نقش و نگار
پیش چشم کور ما زیبا نبود
سلام,خداحافظ
شب از نفس افتاد ستاره پرپرشد
ترانه راه گم کرد چشم غزل تر شد
پنجره می لرزید آیینه ماتم داشت
بغض من و گیتار داغ تو رو کم داشت
رفتن تو شاید همیشگی باشه
موندن من اماگیر یه لبخنده
چشمامو می بندم سلام,خداحافظ
ترانه با لبخند چشاشو می بنده
ترنم عشق
ترنم صداي تو هواي عشق مي دهد
به رهروان خسته دل صفاي عشق مي دهد
مريد مي شود دلم دوباره در سراي تو
طنين جاودانه ات نواي عشق مي دهد
دو دست،بسته گشته ام،دو پاي،خسته،خسته تر
بخند خنده ات به من جلاي عشق مي دهد
ز هاي هاي گريه ها زمانه کر شود ولي
ترانه نگاه تو،صداي عشق مي دهد
نبوده عاشقي مگر؟!چنين غمين و خسته اي
بيا که رد پاي تو درآي عشق مي دهد
هنوز مانده در دلم هزار و يک حديث غم
اگرچه دل روان خود به پاي عشق مي دهد
===================
سالهاست در طلبت چشم به راه دوخته ام
براي بي رنگي ات، دل به ماه دوخته ام
حاصل من نيست جز، خستگي و بي كسي
در پس تنها ايم ، لب ز سخن دوخته ام
من چه كنم زين غم و زين منش روزگار
نظر به هر كس كنم، پيش ز او سوخته ام
جفا ز دست يار و رکب ز دست دشمن
نگار من تو بودي، كه ازتودل سوخته ام
تويي ترنم عشق ، تويي دليل بودن
به ساز دل گوش كن، من در خودم سوخته ام
بلبل دشت حزين ، نغمه ز لب رها كن
سر بده آواز دل ، با غم در آميخته ام
كجا روم كه ديگر ، از تو اثر نباشد
بسي شدم خوش خيال، مني كه دل ريخته ام
من را رها كنيد اي ، عاشق كشان بي دل
ديگر توان ندارم من الك آويخته ام
============
در اين سراي خاموش ياد گرفتم با ترنم عشقي پاک
به زيباترين شکل تو را بسرايم
وقتي خالق دوست داشتن تو هستي به چه زباني بگويم
دوستت دارم
خدايا اندکي از عشق تو را با دنيا عوض نمي کنم
آن را بر من ببخش
================
،ترنم نگاه هايي كه پر است از تمنا،ترنم لحظه هايي لبريز از بهانه ي ماندن،اينجا ترنم تكرار است ،تكرار يك واژه،
فقط در حد يک واژه
ترنم عشق در تكرارواژه دوستت دارم
آري فقط تکرار و چه تکرار تلخي
چه تکرار تلخي ...کاش تکرار نبود
کاش جاودان بود...کاش واژه نبود ...کاش ....
وقتي مي بارد
سنگيني بار نگاهش را
بر صورتم حس مي کنم
قطرات عشق روي گونه ام ميريزد
ردپاي باران بر چهره ام نشسته
خيسي نرمي بر کف دستانم
گه دعا گونه برايش دراز گشته، لمس مي کنم
چشمانم را مي بندم
تا شويندگي بار سنگين غمم را حس کنم
باران عشق روي قلبم
زمهرير مرگ را آب مي کند
================
غنچه هاي كوچك نور
بر پوست سرد اطاق ميشكفد
پنجره را ميبنديم
و پرده ها
آواز بلند آرامش را
در اطاق رها مي كنند
اطاق زنده مي شود
مردماني مي آيند
بي آنكه نام ما را بدانند
كاسه اي از اندوهمان را
مي نوشند
مردماني كه بر سينه
نقش خورشيد را خالكوبي كرده اند
و بيرون از اين اطاق
در توهم آرامش
زيسته اند
============
در صحراي خشك
افتاد بر زمين
آهوي وحشي
وشعله هاي سوزان عطش درون سينه اش زبانه مي كشيد
او مي دانست عطش زجر است
و مي دانست آب زهر است و عطش آور
و اين را نيز كه سرانجهم خواهد مرد به اين زخم
آب را آرزو كرد
واين آخرين آرزويش بود
در همان لحظات بر پيكر آهو باريد، باران عشق
وسبزه روييد و گل
در صحراي خشك
تو منو گذاشتی رفتی توی روزگار وحشی توی کوچه های غربت دنبالم حتی نگشتی
(این شعروتوسط یکی از دوستان که خیلی مهربونه گرفتم)
گرديدم متذكر شما هستم و صورت زيبايت در آينه قلبم منقوش است. عزيزم، اميدوارم خداوند شما را به
سلامت و خوشي در پناه خودش حفظ كند. [حال] من با هر شدتي باشد ميگذرد ولي به حمدالله
تاكنون هرچه پيش آمد خوش بوده و الان در شهر زيباي بيروت هستم. حقيقتا جاي شما خالي است
. فقط براي تماشاي شهر و دريا خيلي منظره خوش دارد. صد حيف كه محبوب عزيزم همراهم نيست كه
اين منظره عالي به دل بچسبد... ايام عمر و عزت مستدام. تصدقت. قربانت؛ روحالله.»
***
The look of love
The look of love
Is in your eyes
The look your smile cant disguise
The look of love
Is saying so much more
Than just words could ever say
And what my heart has heard
Well it takes my breath away
I can hardly wait to hold you
Feel my arms around you
How long I have waited
Waited just to love you
Now that I have found you
You’ve got the look of love
Its on your face
A look that time cant erase
Be mine tonight
Let this be just the start
Of so many nights like this
Let take a lovers vow
And then seal it with a kiss
I can hardly wait to hold you
Feel my arms around you
How long I have waited
Waited just to love you
Now that I have found you
Don’t ever go
Don’t ever go
I love you
سیمای عشق
این سیمای عشق است
که در چشمان توست
و لبخند تو را نازیبا و زننده نمینمایاند.
سیمای عشق
حرفهای زیادی را بیان میکند
که کلام از پس بازگو کردنش برنمیآید
اما آنچه از این کلام به گوش قلبم رسید
کافی بود تا نفسم را بند بیاورد
به ستمی میتوانم درنگ کنم برای در بر کشیدنت
و حس کردن بازوانم به دور تو
چقدر طول کشید این انتظار
انتظار فقط برای آنکه دوستت داشته باشم
و حالا، من پیدایت کردهام.
تو سیمای عشق را
در چهرهات داری
سیمایی که زمان نمیتواند پاکش کند.
امشب را از آن من باش
و بگذار سرآغازی باشد
از بسیار شبهای دیگری مثل این
و بیا تا مثل عشاق با هم پیمان ببندیم
و مُهرش کنیم با پیوندی
به سختی یارای آن دارم که صبر کنم برای در بر کشیدنت
و حس کردن دستانم به دور تو
و چقدر انتظار کشیدم
انتظار برای آنکه دوستت داشته باشم
و حال پیدایت کردهام
از پیشم نرو
ترکم نکن
که دوستت دارم
(¸.•*¨(¸.•*زیبا ترین لحظه زندگیم لحظه باتوبودن بود¸.•*´¨)¸.•*´¨)
(¸.•*¨(¸.•*زیبا ترین هدیه عمرم محبت تو بود¸.•*´¨)¸.•*´¨)
(¸.•*¨(¸.•*زیباترین تنهاییم گریه برای تو بود¸.•*´¨)¸.•*´¨)
(¸.•*¨(¸.•*زیبا ترین اعترافم عشق تو بود¸.•*´¨)¸.•*´¨)
این ترانه بوی نان نمی دهد بوی حرف دیگران نمی دهد
سفره ی دلم دباره باز شد سفره ای که بوی نان نمی دهد
نامه ای که ساده وصمیمی است بوی شعر و داستان نمی دهد :
با سلام و آرزوی طول عمر که زمانه این زمان نمی دهد
کاش این زمانه زیر و رو شود روی خوش به ما نشان نمی دهد
یک وجب زمین برای بقچه یک دریچه آسمان نمی دهد
وسعتی به قدر جای ما دو تن گر زمین دهد ، زمان نمی دهد
فرصتی برای دوست داشتن نوبتی به عاشقان نمی دهد
هیچ کس برایت از صمیم دل دست دوستی تکان نمی دهد
هیچ کس به غیر ناسزا تو را هدیه ای به رایگان نمی دهد
کس ز فرط های و هوی گرگ و میش دل به هی هی شبان نمی دهد
جز دلت که قطره ای است بی کران کس نشان ز بیکران نمی دهد
عشق نام بی نشانه است و کس نام دیگری بدان نمی دهد
جز تو هیچ میزبان مهربان نان و گل به میهمان نمی دهد
نا امیدم از زمین و از زمان پاسخم نه این ، نه آن ... نمی دهد
پاره های این دل شکسته را گریه هم دوباره جان نمی دهد
خواستم که با تو درد دل کنم گریه ام ولی امان نمی دهد ...
خوشحال میشم اگه نظر بدین